# صحب (SHb) kökü

- **Sayfa:** https://akilkuran.com/SHb
- **Kuran'da:** 89 ayette, toplam 97 kez geçer
- **Klasik sözlükler:** Lisânü'l-Arab, Kitâbu'l-Ayn, Mekâyîsü'l-Luğa, Müfredât

## Anlam

Bir şeyle yan yana bulunup ona yakın olmak temel anlamdır. Sahip, uzun süre birinden ayrılmayan kimsedir; bir şeyin maliki ve onda tasarruf eden de böyle anılır.

## Lisânü'l-Arab — صحب maddesi

> صحب: صَحِبَه يَصْحَبُه صُحْبة، بِالضَّمِّ، وصَحابة، بِالْفَتْحِ، وَصَاحَبَهُ: عَاشَرَهُ. والصَّحْب: جَمْعُ الصَّاحِبِ مِثْلِ رَاكِبٍ وَرَكْبٍ. والأَصْحاب: جَمَاعَةُ الصَّحْب مِثْلَ فَرْخ وأَفْراخ. وَالصَّاحِبُ: المُعاشر؛ لَا يتعدَّى تَعَدِّيَ الْفِعْلِ، أَعني أَنك لَا تَقُولُ: زَيْدٌ صاحِبٌ عَمْراً، لأَنهم إِنما اسْتَعْمَلُوهُ اسْتِعْمَالَ الأَسماء، نَحْوَ غُلَامِ زَيْدٍ؛ وَلَوِ اسْتَعْمَلُوهُ اسْتِعْمَالَ الصِّفَةِ لَقَالُوا: زَيْدٌ صاحِبٌ عَمْرًا، أَو زَيْدٌ صاحبُ عَمْرو، عَلَى إِرادة التَّنْوِينِ، كَمَا تَقُولُ: زَيْدٌ ضاربٌ عَمْرًا، وَزَيْدٌ ضاربُ عمْرٍو؛ تُرِيدُ بِغَيْرِ التَّنْوِينِ مَا تُرِيدُ بِالتَّنْوِينِ؛ وَالْجَمْعُ أَصحاب، وأَصاحيبُ، وصُحْبان، مِثْلُ شَابٍّ وشُبّان، وصِحاب مِثْلُ جَائِعٌ وجِياع، وصَحْب وصَحابة وصِحابة، حَكَاهَا جَمِيعًا الأَخفش، وأَكثر النَّاسِ عَلَى الْكَسْرِ دُونَ الهاءِ، وَعَلَى الْفَتْحِ مَعَهَا، وَالْكَسْرُ مَعَهَا عَنِ الْفَرَّاءِ خَاصَّةً. وَلَا يَمْتَنِعُ أَن تَكُونَ الْهَاءُ مَعَ الْكَسْرِ مِنْ جِهَةِ الْقِيَاسِ، عَلَى أَن تُزَادَ الْهَاءُ لتأْنيث الْجَمْعِ. وَفِي حَدِيثِ قَيْلَةَ: خَرَجْتُ أَبتغي الصَّحابة إِلى رَسُولِ اللَّهِ، ﷺ؛ هُوَ بِالْفَتْحِ جَمْعُ صَاحِبٍ، وَلَمْ يُجْمَعْ فاعِل عَلَى فَعالة إِلا هَذَا؛ قَالَ إمرؤُ الْقَيْسِ: / فكانَ تَدانِينا وعَقْدُ عِذارهِ، ... وقال صِحابي: قَدْ شَأَونَك، فاطْلُب / قَالَ ابْنُ بَرِّيٍّ: أَغنى عَنْ خَبَرِ كَانَ الْوَاوُ الَّتِي فِي مَعْنَى مَعَ، كأَنه قَالَ: فَكَانَ تَدَانِينَا مَعَ عَقْدِ عِذَارِهِ، كَمَا قَالُوا: كُلُّ رَجُلٍ وضَيْعَتُه؛ فَكُلُّ مُبْتَدَأٌ، وَضَيْعَتُهُ مَعْطُوفٌ عَلَى كُلُّ، ولم يأت له بِخَبَرٍ، وإِنما أَغنى عَنِ الْخَبَرِ كَوْنُ الْوَاوِ فِي مَعْنَى مَعَ، وَالضَّيْعَةُ هُنَا: الْحِرْفَةُ، كأَنه قَالَ: كُلُّ رَجُلٍ مَعَ حِرْفَتِهِ. وَكَذَلِكَ قَوْلُهُمْ: كُلُّ رَجُلِ وشأْنه. وَقَالَ الْجَوْهَرِيُّ: الصَّحابة، بِالْفَتْحِ: الأَصْحاب، وَهُوَ فِي الأَصل مَصْدَرٌ، وَجَمْعُ الأَصْحاب أَصاحِيب. وأَما الصُّحْبة والصَّحْب فَاسْمَانِ لِلْجَمْعِ. وَقَالَ الأَخفش: الصَّحْبُ جَمْعٌ، خِلَافًا لِمَذْهَبِ سِيبَوَيْهِ، وَيُقَالُ: صَاحِبٌ وأَصْحاب، كَمَا يُقَالُ: شاهِد وأَشهاد، وناصِر وأَنْصار. وَمَنْ قَالَ: صَاحِبٌ وصُحْبة، فَهُوَ كَقَوْلِكَ فارِه وفُرْهَة، وغلامٌ رائِق، وَالْجَمْعُ رُوقَة؛ والصُّحْبَةُ مَصْدَرُ قَوْلِكَ: صَحِبَ يَصْحَبُ صُحْبَةً. وَقَالُوا فِي النساءِ: هنَّ صواحِبُ يُوسُفَ. وَحَكَى الْفَارِسِيُّ عَنْ أَبي الْحَسَنِ: هُنَّ صَوَاحِبَاتُ يُوسُفَ، جَمَعُوا صَواحِبَ جَمْعَ السَّلَامَةِ، كَقَوْلِهِ: / فَهُنَّ يَعْلُكْنَ حَدائِداتِها / وَقَوْلِهِ: / جَذْب الصَّرارِيِّين بالكُرور / والصِّحابَة: مَصْدَرُ قَوْلِكَ صاحبَك اللهُ وأَحْسَن صحابَتَك. وَتَقُولُ لِلرَّجُلِ عِنْدَ التَّوْدِيعِ: مُعاناً مُصاحَباً. وَمَنْ قَالَ: مُعانٌ مَصاحَبٌ، فَمَعْنَاهُ: أَنت مُعَانٌ مُصاحَب. وَيُقَالُ: إِنه لَمِصْحاب لَنَا بِمَا يُحَبّ؛ وَقَالَ الأَعشى: / فَقَدْ أَراكَ لَنَا بالوُدِّ مصْحابا / وفُلانٌ صاحِبُ صِدْقٍ. واصْطَحَب الرَّجُلَانِ، وَتَصَاحَبَا، واصْطَحَبَ الْقَوْمُ: صَحِبَ بَعْضُهُمْ بَعْضًا؛ وأَصله اصْتَحَب، لأَن تَاءَ الِافْتِعَالِ تَتَغَيَّرُ عِنْدَ الصَّادِ مِثْلَ اصْطَحَبَ، وَعِنْدَ الضَّادِ مِثْلَ اضْطَربَ، وَعِنْدَ الطَّاءِ مِثْلَ اطَّلَب، وَعِنْدَ الظَّاءِ مِثْلَ اظَّلَم، وَعِنْدَ الدَّالِ مِثْلَ ادَّعى، وَعِنْدَ الذَّالِ مِثْلَ اذّخَر، وَعِنْدَ الزَّايِ مِثْلَ ازْدَجَر، لأَن التَّاءَ لانَ مَخْرَجُها فَلَمْ تُوَافِقْ هَذِهِ الْحُرُوفَ لِشِدَّةِ مَخَارِجَهَا، فأُبْدِلَ مِنْهَا مَا يُوَافِقُهَا، لِتَخِفَّ عَلَى اللِّسَانِ، ويَعْذُبَ اللَّفْظُ بِهِ. وحمارٌ أَصْحَبُ أَي أَصْحَر يَضْرِبُ لَوْنُهُ إِلى الْحُمْرَةِ. وأَصْحَبَ: صَارَ ذَا صَاحِبٍ وَكَانَ ذَا أَصحاب. وأَصْحَبَ: بَلَغَ ابْنُهُ مَبْلَغَ الرِّجَالِ، فَصَارَ مِثْلَهُ، فكأَنه صَاحِبُهُ. واسْتَصْحَبَ الرجُلَ: دَعاه إِلى الصُّحْبة؛ وَكُلُّ مَا لَازَمَ شَيْئًا فَقَدِ اسْتَصْحَبَهُ؛ قَالَ: / إِنّ لَكَ الفَضْلَ عَلَى صُحْبَتي، ... والمِسْكُ قدْ يَسْتَصْحِبُ الرّامِكا / الرامِك: نَوْعٌ مِنَ الطِّيبِ رَدِيءٌ خَسِيسٌ. وأَصْحَبْتُه الشَّيْءَ: جَعَلْتُهُ لَهُ صَاحِبًا، وَاسْتَصْحَبْتُهُ الْكِتَابَ وَغَيْرَهُ. وأَصْحَبَ الرجلَ واصْطَحَبه: حَفِظَهُ. وَفِي الْحَدِيثِ: / اللَّهُمَّ اصْحَبْنا بِصُحْبَةٍ واقلِبْنا بِذِمَّةٍ؛ أَي احْفَظْنَا بِحِفْظِكَ فِي سَفَرنا، وأَرجِعنا بأَمانتك وعَهْدِك إِلى بَلَدِنَا. وَفِي التَّنْزِيلِ: وَلا هُمْ مِنَّا يُصْحَبُونَ؛ قَالَ: يَعْنِي الْآلِهَةَ لَا تَمْنَعُ أَنفسنا، وَلا هُمْ مِنَّا يُصْحَبُونَ: / يُجَارُونَ أَي الْكُفَّارُ؛ أَلا تَرَى أَن الْعَرَبَ تَقُولُ: أَنا جارٌ لَكَ؛ وَمَعْنَاهُ: أُجِيرُك وأَمْنَعُك. فَقَالَ: يُصْحَبون بالإِجارة. وَقَالَ قَتَادَةُ: لَا يُصْحَبُون مِنَ اللهِ بِخَيْرٍ؛ وَقَالَ أَبو عُثْمَانَ الْمَازِنِيُّ: أَصْحَبْتُ الرجلَ أَي مَنَعْتُه؛ وأَنشد قَوْلَ الهُذَليّ: / يَرْعَى بِرَوْضِ الحَزْنِ، مِنْ أَبِّه، ... قُرْبانَه، فِي عابِه، يُصْحِبُ / يُصْحِبُ: يَمْنَعُ ويَحْفَظُ وَهُوَ مِنْ قَوْلِهِ تَعَالَى: وَلا هُمْ مِنَّا يُصْحَبُونَ / أَي يُمْنعون. وَقَالَ غَيْرُهُ: هُوَ مِنْ قَوْلِهِ صَحِبَك اللَّهُ أَي حَفِظَكَ وكان لك جَارًا؛ وَقَالَ: / جارِي وَمَوْلايَ لَا يَزْني حَريمُهُما، ... وصاحِبي منْ دَواعي السُّوءِ مُصْطَحَبُ وأَصْحبَ البعيرُ والدابةُ: انْقَادَا. وَمِنْهُمْ مَن عَمَّ فَقَالَ: وأَصْحَبَ ذلَّ وَانْقَادَ مِنْ بَعْدِ صُعوبة؛ قَالَ امْرُؤُ الْقَيْسِ: / ولَسْتُ بِذِي رَثْيَةٍ إِمَّرٍ، ... إِذا قِيدَ مُسْتَكْرَهاً أَصْحبا / الإِمَّرُ: الَّذِي يأْتَمِرُ لِكُلِّ أَحد لضَعْفِه، والرَّثْيَةُ: وجَع الْمَفَاصِلِ. وَفِي الْحَدِيثِ: / فأَصْحَبَت الناقةُ / أَي انْقَادَتْ، وَاسْتَرْسَلَتْ، وَتَبِعَتْ صَاحِبَهَا. قَالَ أَبو عُبَيْدٍ: صحِبْتُ الرجُلَ مِنَ الصُّحْبة، وأَصْحَبْتُ أَي انْقَدْتُ لَهُ؛ وأَنشد: / تَوالى بِرِبْعِيِّ السّقابُ، فأَصْحَبا / والمُصْحِبُ المُستَقِيمُ الذَّاهِبُ لَا يَتَلَبَّث؛ وَقَوْلُهُ أَنشده ابْنُ الأَعرابي: / يَا ابْنَ شهابٍ، لَسْتَ لِي بِصاحِب، ... مَعَ المُماري ومَعَ المُصاحِب / فَسَّرَهُ فَقَالَ: المُماري المُخالِفُ، والمُصاحِبُ المُنْقاد، مِنَ الإِصْحابِ. وأَصْحَبَ الماءُ: عَلَاهُ الطُّحْلُب والعَرْمَضُ، فَهُوَ ماءٌ مُصْحِبٌ. وأَدِيمٌ مُصْحِبٌ عَلَيْهِ صُوفُه أَو شَعره أَو وبَرُه، وَقَدْ أَصْحَبْته: تَرَكْتُ ذَلِكَ عَلَيْهِ. وقِربَةٌ مُصْحِبَة: بَقِيَ فِيهَا مِنْ صُوفِهَا شَيْءٌ وَلِمَ تُعْطَنْهُ. والحَمِيتُ: مَا لَيْسَ عَلَيْهِ شَعَرٌ. وَرَجُلٌ مُصْحِب: مَجْنُونٌ. وصَحَبَ المَذْبوحَ: سلَخه فِي بَعْضِ اللُّغَاتِ. وتَصَحَّب مِنْ مُجالَسَتِنا: استَحْيا. وَقَالَ ابْنُ بِرَزْحٍ[[. قوله [برزح] هكذا في النسخ المعتمدة بيدنا.]] إِنه يَتَصَحَّبُ مِنْ مُجَالَسَتِنَا أَي يستَحْيِي مِنْهَا. وإِذا قِيلَ: فُلَانٌ يتسَحَّب عَلَيْنَا، بِالسِّينِ، فَمَعْنَاهُ: أَنه يَتمادَحُ ويَتَدَلَّل. وَقَوْلُهُمْ فِي النداءِ: يَا صاحِ، مَعْنَاهُ يَا صَاحِبِي؛ وَلَا يَجُوزُ تَرْخِيمُ الْمُضَافِ إِلّا فِي هَذَا وَحْدَهُ، سُمِعَ مِنَ الْعَرَبِ مُرخَّماً. وَبَنُو صُحْب: بَطْنان، واحدٌ فِي باهِلَة، وَآخَرُ فِي كلْب. وصَحْبانُ: اسْمُ رجلٍ.

Kaynak: Lisânü'l-Arab, İbn Manzûr, cilt 1, s. 519 — https://shamela.ws/book/1687/519

## Kitâbu'l-Ayn — صحب maddesi

> الصاحب: يجمع بالصحب، والصحبان والصحبة والصحاب. والأصحاب: جماعة الصحب. والصحابة مصدر قولك صاحبك الله وأحسن صحابتك. ويقال عند الوداع: مصاحبا معافى. ويقال: صحبك الله [أي: حفظك] ، ولا يقال: مصحوب. والصاحب يكون في حال نعتا، ولكنه عم في الكلام فجرى مجرى الاسم، كقولك: صاحب مال، أي: ذو مال، وصاحب زيد، أي: أخو زيد ألا ترى أن الألف واللام لا تدخلان، على قياس الضارب زيدا، لأنه لم يشتق من قولك: صحب زيدا، فإذا أردت ذلك المعنى قلت: هو الصاحب زيدا. وأصحب الرجل: إذا كان ذا صاحب. وتقول: إنك لمصحاب لنا بما تحب، قال: 3 فقد أراك لنا بالود مصحابا وكل شيء لاءم شيئا فقد استصحبه، قال: إن لك الفضل على صاحبي 4 ... والمسك قد يستصحب الرامكا ويقال: جلد مصحب: إذا كان عليه شعره وصوفه.

Kaynak: Kitâbu'l-Ayn, Halîl b. Ahmed, cilt 3, s. 124 — https://shamela.ws/book/1682/823

## Mekâyîsü'l-Luğa — صحب maddesi

> الصاد والحاء والباء أصل واحد يدل على مقارنة شيء ومقاربته. من ذلك الصاحب، والجمع: الصحب، كما يقال: راكب وركب. ومن الباب: أصحب فلان، إذا انقاد. وأصحب الرجل، إذا بلغ ابنه. وكل شيء لاءم شيئا فقد استصحبه. ويقال للأديم إذا ترك عليه شعره: مصحب. ويقال: أصحب الماء، إذا علاه الطحلب.

Kaynak: Mekâyîsü'l-Luğa, İbn Fâris, cilt 3, s. 335 — https://shamela.ws/book/21710/1403

## Müfredât — صحب maddesi

> الصاحب: الملازم إنسانا كان أو حيوانا، أو مكانا، أو زمانا. ولا فرق بين أن تكون مصاحبته بالبدن- وهو الأصل والأكثر-، أو بالعناية والهمة، وعلى هذا قال:

Kaynak: Müfredât, Râgıb el-İsfehânî, cilt 1, s. 475 — https://shamela.ws/book/23636/457

## Türevler

- أَصْحَـٰبُ (eshabu) — halkıdır: 41 kez
- أَصْحَـٰبَ (eshabe) — halkına: 10 kez
- أَصْحَـٰبِ (eshabi) — halkı: 10 kez
- وَأَصْحَـٰبُ (ve eshabu) — ve halkı: 8 kez
- لِّأَصْحَـٰبِ (lieshabi) — adamları için: 2 kez
- لِصَـٰحِبِهِۦ (lisahibihi) — arkadaşı: 2 kez
- وَأَصْحَـٰبَ (ve eshabe) — ve halkını: 2 kez
- وَصَـٰحِبَتِهِۦ (ve sahibetihi) — ve eşi(nden): 2 kez
- يَـٰصَـٰحِبَىِ (ya sahibeyi) — arkadaşlarım: 2 kez
- أَصْحَـٰبٌۭ (eshabun) — arkadaşlarının ise: 1 kez
- أَصْحَـٰبِهِمْ (eshabihim) — arkadaşlarının: 1 kez
- بِأَصْحَـٰبِ (bieshabi) — sahiplerine: 1 kez
- بِصَاحِبِكُم (bisahibikum) — arkadaşınızda: 1 kez
- بِصَاحِبِهِم (bisahibihim) — arkadaşlarında: 1 kez
- تُصَـٰحِبْنِى ۖ (tusahibni) — bana arkadaş: 1 kez
- صَاحِبُكُم (sahibukum) — arkadaşınız: 1 kez
- صَاحِبُكُمْ (sahibukum) — arkadaşınız: 1 kez
- صَاحِبَهُمْ (sahibehum) — bir arkadaşlarını: 1 kez
- صَاحِبُهُۥ (sahibuhu) — arkadaşı: 1 kez
- صَـٰحِبَةًۭ (sahibeten) — eş: 1 kez

## Geçtiği ayetlerden (ilk 19 / 97)

- **Bakara 2:39** — Âyetlerimizi küfredip yalanlayanlar, Cehennemliktirler. Ve onlar, orada sürekli kalacaklardır.  
  https://akilkuran.com/bakara-suresi/39-ayet.md
- **Bakara 2:81** — Hayır! Kim bir kötülük yapar da yanlışları kendisini kuşatırsa, onlar ateş ehlidir ve onlar, orada kalıcıdırlar.  
  https://akilkuran.com/bakara-suresi/81-ayet.md
- **Bakara 2:82** — Îmân edip, sâlihâtı yapanlar[1] Cennet ehlidirler. Ve onlar orada kalıcıdırlar.  
  https://akilkuran.com/bakara-suresi/82-ayet.md
- **Bakara 2:119** — Doğrusu Biz, seni, Hakk ile müjdeleyici ve uyarıcı olarak gönderdik. Cehennem ehlinden sorumlu tutulacak değilsin.  
  https://akilkuran.com/bakara-suresi/119-ayet.md
- **Bakara 2:217** — Sana, Harâm ayını[1] ve onda savaşmanın durumunu soruyorlar. De ki: "O ayda savaşmak, büyük (günahtır.)" Ancak, Allah'ın yolundan alıkoymak, onu ve Mescid-i Harâm'ı küfretmek onun halkını oradan çıkarmak, Allah katında daha büyük (günahtır.) Zira fitne,[2] öldürmekten daha kötüdür. Onlar, eğer güç yetirebilseler, sizi dininizden döndürünceye kadar, sizinle savaşmaktan vazgeçmezler. Sizden kim, dininden döner ve Kâfir olarak ölürse işte onların Dünya'da da Âhiret'te de yaptıkları boşa gitmiş olur. İşte onlar, ateşin ehlidir. Ve orada sürekli kalacaklardır.  
  https://akilkuran.com/bakara-suresi/217-ayet.md
- **Bakara 2:257** — Allah, Îmân Edenlerin velisidir.[1] Onları karanlıklardan aydınlığa çıkarır. Küfredenlerin velileri ise tâğûtlardır;[2] onları aydınlıktan çıkarıp karanlıklara sokar. İşte onlar ateş ehlidir ve orada sürekli kalacaklardır.  
  https://akilkuran.com/bakara-suresi/257-ayet.md
- **Bakara 2:275** — Ribâ[1] yiyenler, ancak şeytânın dokunuşuyla çarptığı kimselerin kalktığı gibi kalkarlar. Bu, onların, "Alışveriş de ribâ gibidir." demelerindendir. Oysa Allah, alışverişi helâl, ribâyı harâm kılmıştır. Kim Rabb'inden gelen öğüde uyarak, ribâdan vazgeçerse, geçmişte aldığı onundur. Onun kararı Allah'a kalmıştır. Kim tekrar ribâya dönerse, işte onlar ateş ehlidirler ve orada sürekli kalacaklardır.  
  https://akilkuran.com/bakara-suresi/275-ayet.md
- **Ali İmran 3:116** — Kuşkusuz Kâfirlerin ne malları ne de evlatları Allah'ın yanında bir yarar sağlamayacaktır. İşte onlar, ateş ehlidir. Onlar, orada sürekli kalacaklardır.  
  https://akilkuran.com/ali-imran-suresi/116-ayet.md
- **Nisa 4:36** — Allah'a kulluk edin. Hiçbir şeyi Ona ortak koşmayın. Anne ve babaya, yakın akrabaya, yetimlere, yoksullara, yakın komşuya, uzak komşuya, yakın arkadaşa, yol oğluna,[1] yeminle hak sahibi olduğunuz kimselere[2] iyilik edin. Kuşkusuz Allah, kibirli ve kendini övenleri sevmez.  
  https://akilkuran.com/nisa-suresi/36-ayet.md
- **Nisa 4:47** — Ey kendilerine Kitâp verilenler! Bazı yüzlerin azalarını silip, arkaları gibi dümdüz yapmadan veya Cumartesi yasağını çiğneyenleri lânetlediğimiz[1] gibi sizi de lânetlemeden önce yanınızda bulunanı, doğrulayıcı olarak indirdiğimize îmân edin. Zira Allah'ın hükmü mutlaka gerçekleşir.  
  https://akilkuran.com/nisa-suresi/47-ayet.md
- **Maide 5:10** — Küfreden ve âyetlerimizi yalanlayan kimselere gelince, işte onlar Cehennem'lik kimselerdir.  
  https://akilkuran.com/maide-suresi/10-ayet.md
- **Maide 5:29** — "Dilerim ki, benim günahımla[1] birlikte kendi günahını da yüklenerek ateşe gidenlerden olursun. Çünkü zâlimlerin cezası budur."  
  https://akilkuran.com/maide-suresi/29-ayet.md
- **Maide 5:86** — Kâfir olup âyetlerimizi yalanlayan kimseler, işte onlar Cehennem halkıdırlar.  
  https://akilkuran.com/maide-suresi/86-ayet.md
- **Enam 6:71** — De ki: "Allah'ı bırakıp da bize faydası da zararı da olmayan şeylere mi yalvaralım? Allah, bizi doğru yola ilettikten sonra, ökçelerimiz üzerinde gerisin geri mi dönelim? Arkadaşlarının "Bize gel" diye doğru yola çağırdıkları; şeytânların[1] ise ayartıp şaşırttığı kimse gibi mi olalım?" De ki: "Doğru yol ancak Allah'ın gösterdiği yoldur. Ve biz Âlemlerin Rabb'ine teslim olmakla emrolunduk."  
  https://akilkuran.com/enam-suresi/71-ayet.md
- **Enam 6:101** — Gökleri ve yeri yaratan Bedî[1] odur. Eşi benzeri olmayanın nasıl olur da çocuğu olabilir? O, Her Şeyi Yaratan'dır. Ve Her Şeyi Hakkıyla Bilen'dir.  
  https://akilkuran.com/enam-suresi/101-ayet.md
- **Araf 7:36** — Büyüklük taslayarak, âyetlerimizi yalanlayanlar, işte onlar ateş halkıdırlar. Onlar, orada sürekli kalıcıdırlar.  
  https://akilkuran.com/araf-suresi/36-ayet.md
- **Araf 7:42** — Îmân edip sâlihâtı yapanlar -ki hiç kimseye gücünün yettiğinden başkasını yüklemeyiz- Onlar, Cennet halkıdır. Onlar, orada sürekli kalacaklardır.  
  https://akilkuran.com/araf-suresi/42-ayet.md
- **Araf 7:44** — Cennet halkı, Cehennem halkına, "Rabb'imizin bize söz verdiklerinin gerçek olduğunu gördük; siz de Rabb'inizin size söylediklerinin gerçek olduğunu gördünüz mü?" diye seslenirler. "Evet." derler. Aralarından bir çağırıcı, "Allah'ın lâneti zâlimlerin üzerine olsun." diye bağırır.  
  https://akilkuran.com/araf-suresi/44-ayet.md
- **Araf 7:46** — İki taraf arasında bir hicap[1] vardır. Ve A'râf'[2] üzerinde de hepsini simalarından tanıyan kimseler vardır. Cennet'e girmemiş olan, fakat girmeyi uman Cennet halkına: "Size selâm olsun." diye seslendiler.  
  https://akilkuran.com/araf-suresi/46-ayet.md

## Gezinme

- Kök dizini: https://akilkuran.com/kokler
- Tüm sureler: https://akilkuran.com/llms.txt