Vakıa Suresi 27. Ayet Meali
Sağın arkadaşları. Nedir sağın arkadaşları?
Vakıa 27. ayet farklı meallerde ne diyor?
Vakıa Suresi 27. ayet, 12 Türkçe mealde aşağıdaki gibi çevrilir. Her çeviri mütercimin adıyla verilir.
Şinasi Güneş meali: Sağın arkadaşları. Nedir sağın arkadaşları [1]?
Şinasi Güneş meali, dipnot 1: İlişkili ayetler: 56:38-90-91, 74:39, 90:18.
Erhan Aktaş meali: Sağın adamları![1] Nedir sağın adamları?
Erhan Aktaş meali, dipnot 1: Sağın taraftarı. "Yemin", kelime olarak "sağ el" veya "uğurlu, bereketli" anlamına gelmektedir. Sağın taraftarı, deyim olarak; "yüksek mertebe, seçkin, uğurlu, güç ve şeref sahibi" demektir.
Diyanet İşleri meali: Ahiret mutluluğuna erenler, ne mutlu kimselerdir!
Elmalılı Hamdi Yazır meali: Ashabı yemin ise ne Ashab-ı yemin!
Yaşar Nuri Öztürk meali: Uğur ve mutluluk yaranı. Nedir uğur ve mutluluk yaranı?
Ali Bulaç meali: "Ashab-ı Yemin", ne (kutludur o) "Ashab-ı Yemin."
Ali Aydın meali: Ashabı yemine gelince! Nedir acaba ashabı yemin?
Rowad Tercüme Merkezi meali (kaynak: QuranEnc.com · v1.0.4): Sağdakiler, (ne mutlu) o sağdakilere!
Şaban Piriş meali (kaynak: QuranEnc.com · v1.1.0): Sağdakiler, nedir o sağdakiler?
Ali Özek ve diğerleri meali (kaynak: QuranEnc.com · v1.0.0): Sağdakiler, ne mutlu o sağdakilere (amel defteri sağdan verilenlere)!
Mustafa İslamoğlu meali (kaynak: Açık Kuran (acikkuran.com)): Bahtiyar kesime gelince: nedir o bahtiyar kesimin (ödülü)?
Muhammed Esed meali (kaynak: Açık Kuran (acikkuran.com)): Dürüst ve erdemli bir hayat yaşayanlara gelince, nedir bu dürüst ve erdemli hayat sürenler(in ödülü)?
Vakıa 27. ayet Arapça metni ve okunuşu
وَاَصْحَابُ الْيَم۪ينِ مَٓا اَصْحَابُ الْيَم۪ينِۜ
Okunuşu: Ve ashabul yemini ma ashabul yemin.
Vakıa 27. ayet kıraatlerde (rivayetlerde) nasıl okunur?
Sitenin metni Hafs (Âsım) rivayetidir. Kral Fahd Mushaf Kompleksi (KFGQPC) metinlerine göre bu ayet Şu‘be, Kālûn, Verş, Dûrî, Sûsî, Bezzî, Kunbul rivayetlerinde Hafs ile aynı okunur; okuma farkı yoktur (ayet numaralandırması rivayete göre değişebilir).
Rivayetler: Hafs ve Şu‘be (Âsım), Kālûn ve Verş (Nâfi‘), Dûrî ve Sûsî (Ebû Amr), Bezzî ve Kunbul (İbn Kesîr).