Tekvir Suresi 11. Ayet Meali
Ve gökyüzü soyulduğunda,
Tekvir 11. ayet farklı meallerde ne diyor?
Tekvir Suresi 11. ayet, 12 Türkçe mealde aşağıdaki gibi çevrilir. Her çeviri mütercimin adıyla verilir.
Şinasi Güneş meali: Ve gökyüzü soyulduğunda [1],
Şinasi Güneş meali, dipnot 1: Derinin soyulması gibi. 21:104. Dünya hayatında insan; fiziksel yasaların [sema/gökyüzü örtüsünün] ve kendi zihinsel kurgularının altında yaşar. Hakikat ile insan arasında koruyucu/perdeleyici bir tabaka vardır. O gün geldiğinde, bu kozmik ve zihinsel perde kazınıp sıyrılacak; saklı olan boyut, tüm dehşeti ve yalınlığıyla görünür hale gelecektir. Artık kurgulara, zanlara veya sahte tavanlara…
Erhan Aktaş meali: Gök soyulduğu[1] zaman,
Erhan Aktaş meali, dipnot 1: Tıpkı bir gövdeden derisinin soyulması gibi. Tıpkı bir perde gibi açıldığı, ortadan kalktığı zaman.
Diyanet İşleri meali: Gökyüzü (yerinden) sıyrılıp koparıldığı zaman,
Elmalılı Hamdi Yazır meali: Ve sema' sıyrıldığı vakıt
Yaşar Nuri Öztürk meali: Göğün örtüsü soyulup indirildiğinde,
Ali Bulaç meali: Gök, sıyrılıp yüzüldüğü zaman
Ali Aydın meali: Gökyüzü (yerinden) sıyrılıp koparıldığı zaman,
Rowad Tercüme Merkezi meali (kaynak: QuranEnc.com · v1.0.4): Gök, sıyrılıp ayrıldığı zaman.
Şaban Piriş meali (kaynak: QuranEnc.com · v1.1.0): Gök, sıyrılıp, ayrıldığı zaman.
Ali Özek ve diğerleri meali (kaynak: QuranEnc.com · v1.0.0): Gökyüzü sıyrılıp alındığında,
Mustafa İslamoğlu meali (kaynak: Açık Kuran (acikkuran.com)): gök, (bir gövdenin derisi gibi) soyulduğunda,
Muhammed Esed meali (kaynak: Açık Kuran (acikkuran.com)): ve gökyüzü açılıp ortaya serildiğinde,
Tekvir 11. ayet Arapça metni ve okunuşu
وَاِذَا السَّمَٓاءُ كُشِطَتْۙۖ
Okunuşu: Ve izes semau kuşitat.
Tekvir 11. ayet kıraatlerde (rivayetlerde) nasıl okunur?
Sitenin metni Hafs (Âsım) rivayetidir. Kral Fahd Mushaf Kompleksi (KFGQPC) metinlerine göre bu ayet Şu‘be, Kālûn, Verş, Dûrî, Sûsî, Bezzî, Kunbul rivayetlerinde Hafs ile aynı okunur; okuma farkı yoktur (ayet numaralandırması rivayete göre değişebilir).
Rivayetler: Hafs ve Şu‘be (Âsım), Kālûn ve Verş (Nâfi‘), Dûrî ve Sûsî (Ebû Amr), Bezzî ve Kunbul (İbn Kesîr).