Abese Suresi 40. Ayet Meali
Ve o esnada yüzler vardır üzerini toz kaplamış,

Abese 40. ayet farklı meallerde ne diyor?
Abese Suresi 40. ayet, 12 Türkçe mealde aşağıdaki gibi çevrilir. Her çeviri mütercimin adıyla verilir.
Şinasi Güneş meali: Ve o esnada yüzler vardır üzerini toz kaplamış [1],
Şinasi Güneş meali, dipnot 1: Fıtrat Aynasının Tozlanması ve Kararması: Kibirle, hurafelerle ve egoist hırslarla yaşayan insan; içindeki o saf fıtrat aynasını sürekli kirletmiştir. Bu kirlilik ve zihinsel tortu artık saklanamaz hale gelir ve bilincin yüzeyine koyu bir toz, hüzün ve karartı tabakası olarak yansır.
Erhan Aktaş meali: O Gün, kimi yüzler de tozludur,[1]
Erhan Aktaş meali, dipnot 1: Karanlıklar içindedir.
Diyanet İşleri meali: O gün nice yüzler de vardır ki, toz toprak içindedirler.
Elmalılı Hamdi Yazır meali: Yüzler de vardır o gün üzerinde tor toz
Yaşar Nuri Öztürk meali: Ve yüzler vardır o gün toza toprağa bulanmış.
Ali Bulaç meali: Ve o gün, öyle yüzler de vardır ki üzerini toz bürümüştür.
Ali Aydın meali: O gün nice yüzler de vardır ki, toz toprak içindedirler.
Rowad Tercüme Merkezi meali (kaynak: QuranEnc.com · v1.0.4): Öyle yüzler de var ki o gün üzerini toz kaplamıştır.
Şaban Piriş meali (kaynak: QuranEnc.com · v1.1.0): Yüzler vardır o gün, üzeri tozlu.
Ali Özek ve diğerleri meali (kaynak: QuranEnc.com · v1.0.0): Yine o gün birtakım yüzleri de keder bürümüş,
Mustafa İslamoğlu meali (kaynak: Açık Kuran (acikkuran.com)): Bazı yüzler de vardır: o gün bütünüyle top-toprak;
Muhammed Esed meali (kaynak: Açık Kuran (acikkuran.com)): Bazı yüzler de o Gün toz toprakla kapanacak,
Abese 40. ayet Arapça metni ve okunuşu
وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۙ
Okunuşu: Ve vucuhun yevmeizin aleyha gaberah.
Abese 40. ayet kıraatlerde (rivayetlerde) nasıl okunur?
Sitenin metni Hafs (Âsım) rivayetidir. Kral Fahd Mushaf Kompleksi (KFGQPC) metinlerine göre bu ayet Şu‘be, Kālûn, Verş, Dûrî, Sûsî, Bezzî, Kunbul rivayetlerinde Hafs ile aynı okunur; okuma farkı yoktur (ayet numaralandırması rivayete göre değişebilir).
Rivayetler: Hafs ve Şu‘be (Âsım), Kālûn ve Verş (Nâfi‘), Dûrî ve Sûsî (Ebû Amr), Bezzî ve Kunbul (İbn Kesîr).