Ala Suresi 4. Ayet Meali
Ve O ki, otlağı/besin alanlarını çıkardı.
Ala 4. ayet farklı meallerde ne diyor?
Ala Suresi 4. ayet, 12 Türkçe mealde aşağıdaki gibi çevrilir. Her çeviri mütercimin adıyla verilir.
Şinasi Güneş meali: Ve O ki, otlağı/besin alanlarını çıkardı [1].
Şinasi Güneş meali, dipnot 1: Eḫrace'l-mer‘â; sadece otların yeşermesi değil, Rabbin evrensel yasasının sıkışmış, gizlenmiş ve tohum halinde bekleyen tüm fıtri potansiyelleri dışarı çıkarıp görünür kılma gücünü temsil eder. Rabbin A'lâ yasası; toprağın altındaki potansiyeli dışarı çıkarırken, canlıların fıtri olarak besleneceği, gelişeceği ve hayatını sürdüreceği bütünsel yaşam zeminini ve imkânlarını var eder. Zihnin ihtiyaç…
Erhan Aktaş meali: O ki yerden bitkiler, yeşillikler çıkardı.
Diyanet İşleri meali: (4-5) O, yeşil bitki örtüsünü çıkaran, sonra da onları çürüyüp kararmış çör çöpe çevirendir.
Elmalılı Hamdi Yazır meali: O rabbın ki o İbni mer'ayı çıkardı
Yaşar Nuri Öztürk meali: O ki otlağı çıkardı,
Ali Bulaç meali: 'Yemyeşil otlağı' çıkardı.
Ali Aydın meali: O, merayı (yeşil bitki örtüsünü) çıkaran, sonra da onları çürüyüp kararmış çer çöpe çevirendir.
İbrahim Esinler meali (kaynak: Şerefli Kur'an Meali): Ve çıkarandır merayı*.
İbrahim Esinler meali, dipnot 1: Otlağı.
Rowad Tercüme Merkezi meali (kaynak: QuranEnc.com · v1.0.4): Otlağı çıkarandır.
Şaban Piriş meali (kaynak: QuranEnc.com · v1.1.0): Merayı/otlağı çıkaran,
Ali Özek ve diğerleri meali (kaynak: QuranEnc.com · v1.0.0): (topraktan) yeşil otu çıkarıp
Mustafa İslamoğlu meali (kaynak: Açık Kuran (acikkuran.com)): O ki, tüm bitki örtüsünü çıkardı.
Ala 4. ayet Arapça metni ve okunuşu
وَالَّـذ۪ٓي اَخْرَجَ الْمَرْعٰىۙۖ
Okunuşu: Vellezi ahrecel mer'a.
Ala 4. ayet kıraatlerde (rivayetlerde) nasıl okunur?
Sitenin metni Hafs (Âsım) rivayetidir. Kral Fahd Mushaf Kompleksi (KFGQPC) metinlerine göre bu ayet Şu‘be, Kālûn, Verş, Dûrî, Sûsî, Bezzî, Kunbul rivayetlerinde Hafs ile aynı okunur; okuma farkı yoktur (ayet numaralandırması rivayete göre değişebilir).
Rivayetler: Hafs ve Şu‘be (Âsım), Kālûn ve Verş (Nâfi‘), Dûrî ve Sûsî (Ebû Amr), Bezzî ve Kunbul (İbn Kesîr).