Kıyame Suresi 22. Ayet Meali
O esnada taptaze yeşermiş yüzler vardır,
Kıyame 22. ayet farklı meallerde ne diyor?
Kıyame Suresi 22. ayet, 12 Türkçe mealde aşağıdaki gibi çevrilir. Her çeviri mütercimin adıyla verilir.
Şinasi Güneş meali: O esnada taptaze yeşermiş yüzler vardır [1],
Şinasi Güneş meali, dipnot 1: Hakikatle buluşan, tatmin olan kalplerin izi yüze, davranışa yansır. Vicdani Tazelenme ve İçsel Bahar [Somut Boyut]: İnsan, hakikati örtbas etmenin, bencil hırsların ve kof dogmaların kuraklığı içinde bilincini soldurur. Ancak o hakikat şimşeği çaktığında, arınmış bilinç, tüm sahte yüklerinden kurtulur. Bilinç suyla buluşmuş bir toprak gibi canlanır; yüzü fıtri bir parlaklık ve tazelik kazanır…
Erhan Aktaş meali: Birtakım yüzler O Gün ışıl ışıldır.
Diyanet İşleri meali: O gün birtakım yüzler aydındır.
Elmalılı Hamdi Yazır meali: Nice yüzler o gün ışılar parlar
Yaşar Nuri Öztürk meali: Yüzler vardır o gün parıltılı,
Ali Bulaç meali: O gün yüzler ışıl ışıl parlar.
Ali Aydın meali: O gün birtakım yüzler Rablerinin (müjdesini) beklerken ışıl ışıl olacaktır.
Rowad Tercüme Merkezi meali (kaynak: QuranEnc.com · v1.0.4): Yüzler vardır ki, o gün ışıl ışıl parıldayacaktır.
Şaban Piriş meali (kaynak: QuranEnc.com · v1.1.0): O gün, parıldayan yüzler vardır.
Ali Özek ve diğerleri meali (kaynak: QuranEnc.com · v1.0.0): Yüzler vardır ki, o gün ışıl ışıl parıldayacaktır.
Mustafa İslamoğlu meali (kaynak: Açık Kuran (acikkuran.com)): O gün bazı yüzler mutluluktan ışıl ışıl olacak;
Muhammed Esed meali (kaynak: Açık Kuran (acikkuran.com)): Bazı yüzler o Gün mutlulukla parlayacak,
Kıyame 22. ayet Arapça metni ve okunuşu
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَاضِرَةٌۙ
Okunuşu: Vucuhun yevme izin nadıreh.
Kıyame 22. ayet kıraatlerde (rivayetlerde) nasıl okunur?
Sitenin metni Hafs (Âsım) rivayetidir. Kral Fahd Mushaf Kompleksi (KFGQPC) metinlerine göre bu ayet Şu‘be, Kālûn, Verş, Dûrî, Sûsî, Bezzî, Kunbul rivayetlerinde Hafs ile aynı okunur; okuma farkı yoktur (ayet numaralandırması rivayete göre değişebilir).
Rivayetler: Hafs ve Şu‘be (Âsım), Kālûn ve Verş (Nâfi‘), Dûrî ve Sûsî (Ebû Amr), Bezzî ve Kunbul (İbn Kesîr).