سفك (sfk) Kökü — Kuran'da Anlamı ve Ayetler

سفك (sfk) kökü Kuran'da 2 ayette, toplam 2 kez geçer. Temel anlamı: Sıvıyı yere salıp akıtma eylemidir; sözlükler bunu en çok kanın akıtılması için kullanır. Gözyaşı ve söz saçmak da bu kelimeyle anlatılır. Bu sayfada kökün Lisânü'l-Arab, Kitâbu'l-Ayn, Mekâyîsü'l-Luğa, Müfredât maddeleri künyeleriyle verilir.

Anlam: Sıvıyı yere salıp akıtma eylemidir; sözlükler bunu en çok kanın akıtılması için kullanır. Gözyaşı ve söz saçmak da bu kelimeyle anlatılır. • Kuran'da 2 ayette, toplam 2 kez geçer. • Bakara 2:30 — Hani! Bir zamanlar Rabb'in, meleklere: "Ben yeryüzünde bir halîfe tayin edeceğim." demişti. Melekler: orada bozgunculuk yapanı ve kan… • Bakara 2:84 — Hani! Bir zamanlar sizden, birbirinizin kanlarını dökmeyeceğinize ve birbirinizi yurtlarınızdan çıkarmayacağınıza dair kesin söz almıştık…

سفك kökü ne anlama gelir?

Sıvıyı yere salıp akıtma eylemidir; sözlükler bunu en çok kanın akıtılması için kullanır. Gözyaşı ve söz saçmak da bu kelimeyle anlatılır.

سفك (sfk) kökü Kuran'da 2 ayette, toplam 2 kez geçer.

سفك kökünün sözlüklerde öne çıkan anlamları

Birinin kanını akıtıp yere salmak (Mekâyîsü'l-Luğa)

سفك دمه يسفكه سفكا، إذا أساله

Kanı yere boşaltmak (Müfredât)

السفك في الدم: صبه

Her türlü sıvıyı akıtıp yürütmek (Lisânü'l-Arab)

السفك: الإراقة والإجراء لكل مائع

Sözü saçmak, çok konuşmak (Lisânü'l-Arab)

وسفك الكلام يسفكه سفكا: نثره

Lisânü'l-Arab'da سفك maddesi (İbn Manzûr)

سفك: السَّفْكُ: صَبُّ الدَّمِ ونَثْرُ الْكَلَامِ. وسَفَك الدمَ والدمعَ والماءَ يَسْفِكُه سَفْكاً، فَهُوَ مَسْفوك وسَفِيك: صَبَّهُ وهَراقَه، وكأَنه بِالدَّمِ أَخص. وَفِي الْحَدِيثِ: / أَن يَسْفكُوا دماءَهم؛ السَّفْك: الإِراقة والإِجراء لِكُلِّ مَائِعٍ، وَقَدِ انْسَفَك؛ وَرَجُلٌ سَفَّاك لِلدِّمَاءِ سَفَّاك لِلْكَلَامِ. والسَّفَّاك: السَّفَّاح وَهُوَ الْقَادِرُ عَلَى الْكَلَامِ. وسَفَكَ الْكَلَامَ يَسْفِكه سَفْكاً: نَثَره. وَرَجُلٌ مِسْفَك: كَثِيرُ الْكَلَامِ. وَخَطِيبٌ سَفَّاك: بَلِيغٌ كَسهَّاك؛ كِلَاهُمَا عَنْ كُرَاعٍ. وَرَجُلٌ سَفَّاك بِالْكَلَامِ وسَفُوك: كذَّاب. والسُّفْكَة: مَا يُقَدَّم إِلَى الضَّيْفِ مِثْلُ اللُّمْجة، يُقَالُ: سَفِّكُوه ولَمِّجُوه. وَمِنْ أَسْمَاءِ النَّفْسِ: السَّفُوك وَالْجَائِشَةُ والطَّموح.

Kaynak: Lisânü'l-Arab, İbn Manzûr, cilt 10, s. 439 — Şamile'de tam madde