Tekvir Suresi 4. Ayet Meali
Ve on aylık hamile develer işe yaramadığında,

Tekvir 4. ayet farklı meallerde ne diyor?
Tekvir Suresi 4. ayet, 12 Türkçe mealde aşağıdaki gibi çevrilir. Her çeviri mütercimin adıyla verilir.
Şinasi Güneş meali: Ve on aylık hamile develer işe yaramadığında [1],
Şinasi Güneş meali, dipnot 1: Malın, mülkün zenginliğin işe yaramadığında. Fiziksel son saatte hamile develerin işe yaramamasından önce, bireysel veya toplumsal bir sistemik yıkım anında, eldeki en büyük sermayelerin, değerlerin ve üretim araçlarının anlamını yitirerek tamamen atıl, fonksiyonel olarak ölü ve kullanılamaz hale gelmesini ifade eden müteşâbih bir kanundur.
Erhan Aktaş meali: Gebe develer başıboş bırakıldığı[1] zaman,
Erhan Aktaş meali, dipnot 1: Hiçbir malın öneminin kalmadığı zaman.
Diyanet İşleri meali: Gebe develer salıverildiği zaman.
Elmalılı Hamdi Yazır meali: Ve kıyılmaz mallar bırakıldığı vakıt
Yaşar Nuri Öztürk meali: O bakmaya kıyılmayan develer kendi hallerine bırakıldığında,
Ali Bulaç meali: Gebe develer, kendi başına terkedildiği zaman,
Ali Aydın meali: Gebe develer salıverildiği zaman.
Rowad Tercüme Merkezi meali (kaynak: QuranEnc.com · v1.0.4): Gebe develer başıboş bırakıldığı zaman.
Şaban Piriş meali (kaynak: QuranEnc.com · v1.1.0): Gebe develer başıboş bırakıldığı zaman.
Ali Özek ve diğerleri meali (kaynak: QuranEnc.com · v1.0.0): Gebe develer salıverildiğinde,
Mustafa İslamoğlu meali (kaynak: Açık Kuran (acikkuran.com)): doğumu yakın develer terk edildiğinde,
Muhammed Esed meali (kaynak: Açık Kuran (acikkuran.com)): ve doğurmak üzere olan dişi develer başıboş bırakıldığında,
Tekvir 4. ayet Arapça metni ve okunuşu
وَاِذَا الْعِشَارُ عُطِّلَتْۙۖ
Okunuşu: Ve izel ışaru uttılet.
Tekvir 4. ayet kıraatlerde (rivayetlerde) nasıl okunur?
Sitenin metni Hafs (Âsım) rivayetidir. Kral Fahd Mushaf Kompleksi (KFGQPC) metinlerine göre bu ayet Şu‘be, Kālûn, Verş, Dûrî, Sûsî, Bezzî, Kunbul rivayetlerinde Hafs ile aynı okunur; okuma farkı yoktur (ayet numaralandırması rivayete göre değişebilir).
Rivayetler: Hafs ve Şu‘be (Âsım), Kālûn ve Verş (Nâfi‘), Dûrî ve Sûsî (Ebû Amr), Bezzî ve Kunbul (İbn Kesîr).