Zümer Suresi 14. Ayet Meali
De ki! ''Ben, dinimi O'na halis kılarak Allah'a kulluk ederim.''

Zümer 14. ayet farklı meallerde ne diyor?
Zümer Suresi 14. ayet, 12 Türkçe mealde aşağıdaki gibi çevrilir. Her çeviri mütercimin adıyla verilir.
Şinasi Güneş meali: De ki! ''Ben, dinimi O'na halis kılarak Allah'a kulluk ederim.''
Erhan Aktaş meali: De ki: "Ben, dinimi Allah'a özgü kılarak[1] O'na kulluk ederim."
Erhan Aktaş meali, dipnot 1: Bkz. 39:2. ayetin dipnotu.
Diyanet İşleri meali: De ki: "Ben dinimi Allah'a has kılarak sadece O'na ibadet ediyorum."
Elmalılı Hamdi Yazır meali: De ki: ben yalnız Allaha kulluk ederim, dinimi ona halis kılarak,
Yaşar Nuri Öztürk meali: De ki: "Ben, dinimi yalnız kendisine özgüleyerek, Allah'a ibadet ediyorum."
Ali Bulaç meali: De ki: "Ben dinimi yalnızca O'na halis kılarak Allah'a ibadet ederim."
Ali Aydın meali: De ki: Ben dinimde muhlis olarak sadece Allah’a kulluk ederim.
Rowad Tercüme Merkezi meali (kaynak: QuranEnc.com · v1.0.4): De ki: “Ben dinimi yalnızca Allah'a halis kılarak O'na ibadet ederim.”
Şaban Piriş meali (kaynak: QuranEnc.com · v1.1.0): Dinimi kendisine halis kılarak (sadece) Allah’a ibadet ederim! de.
Ali Özek ve diğerleri meali (kaynak: QuranEnc.com · v1.0.0): De ki: Ben dinimde ihlâs ile ancak Allah'a ibadet ederim.
Mustafa İslamoğlu meali (kaynak: Açık Kuran (acikkuran.com)): İlan et: "Ben, dinimi yalnız Allah'a has kılarak sadece O'na kulluk ederim.
Muhammed Esed meali (kaynak: Açık Kuran (acikkuran.com)): De ki: "İçten bir inançla yalnız O'na bağlanarak O'na kulluk ederim.
Zümer 14. ayet Arapça metni ve okunuşu
قُلِ اللّٰهَ اَعْبُدُ مُخْلِصاً لَهُ د۪ين۪يۙ
Okunuşu: Kulillahe a'budu muhlisan lehu dini.
Zümer 14. ayet kıraatlerde (rivayetlerde) nasıl okunur?
Sitenin metni Hafs (Âsım) rivayetidir. Kral Fahd Mushaf Kompleksi (KFGQPC) metinlerine göre bu ayet Şu‘be, Kālûn, Verş, Dûrî, Sûsî, Bezzî, Kunbul rivayetlerinde Hafs ile aynı okunur; okuma farkı yoktur (ayet numaralandırması rivayete göre değişebilir).
Rivayetler: Hafs ve Şu‘be (Âsım), Kālûn ve Verş (Nâfi‘), Dûrî ve Sûsî (Ebû Amr), Bezzî ve Kunbul (İbn Kesîr).